05
Listopad
2016
07:11

dziennik 2016-11-05 06:05

Tak dużo się dzieje, że nawet nie piszę, bo co? Bo jak? Bo co jest z tego co się zdarza, co oburza, co boli, dotyka, najważniejsze? I po co pisać jak dotąd? O teatrach, życiu, pracy, codziennych zawodowych i życiowych sprawach, kiedy ważą się losy naszej przyszłości, naszego życia? Kalejdoskop zdarzeń publicznych, politycznych, społecznych nie pozwala na oddech. Jak być człowiekiem? Jak reagować żeby nie stracić do siebie szacunku, żeby dalej jakoś żyć w zgodzie ze sobą. Ludzie się pochowali, pozamykali, nie wychylają się, emigracja wewnętrzna – mówią. Już nie mam siły – mówią – nie czytam gazet, nie oglądam telewizji, nie daję rady, chronię  siebie, żeby za dużo nie myśleć, żeby nie zwariować – lepiej nie wiedzieć. A ja myślę inteligenckie odchylenie. Ja nie czytam tylko hejtu i rzeczywiście – z głowy. Piszę plan repertuaru dla naszych teatrów, na 3 lata, wybieram tytuły, czytam, zastanawiam się, teoretycznie obsadzam aktorami, wybieram reżyserów, wyobrażam już sobie te spektakle… i nie dopuszczam do siebie pytań o przyszłość. Plan na 3 lata… mój Boże. Co będzie za 3 lata? Może już nie będzie teatrów w ogóle, jeśli pan prezes Kaczyński ostentacyjnie wychodzi z sali przed minutą ciszy która ma  uczcić w sejmie, odejście Andrzeja Wajdy? Co to za niewiarygodna pogarda! Do artystów, kobiet, sztuki, do wielkości, szlachetności, do ludzi.  Co będzie za 3 lata? Napisałam plan premier, ja wiem co by było gdyby było. Bruno Jasiński, Fredro, Jesienin, Hasek,  Tuwim, Eliot, Cocteau… w naszym małym ogródku. Ale co będzie w ogóle? Dobrego, spokojnego dnia.

© Copyright 2026 Krystyna Janda. All rights reserved.