14
Październik
2010
15:10

dziennik 2010-10-14 15:51:35

Dużo ostatnio jeżdżę. Gram w wielu miejscach w Polsce, tak się złożyło, realizuję dawniejsze zaległe zaproszenia. W niektórych miejscach mam wrażenie że na sali siedzi publiczność, która rzadko bywa w teatrze, ponieważ i reakcje i zachowania są naprawdę zaskakujące. Ostatnio, na jednym z przedstawień, w pierwszym dostawionym rzędzie siadł pan, który najpierw zdjął buty, postawił je obok i wyciągnął daleko nogi, stopy, w beżowych skarpetkach. Ponieważ scena była na poziomie pierwszego rzędu, więc i buty i nogi były na scenie w pełnym świetle. Cały spektakl reagował niezwykle żywiołowo, uderzając z uciechy obiema dłońmi z hukiem w oparcia krzeseł, jego towarzyszka mówiła coś cały czas głośno, on jej odpowiadał,
tak jakby byli sami i oglądali telewizję w domu, a ja bym nie żyła, ale na koniec zaskoczyli mnie i rozbroili naprawdę, kiedy wyszłam do ukłonów, odkłaniali mi się za każdym razem, z tego pierwszego rzędu. Ja ukłon do Sali, oni oboje ukłon do mnie, ja ukłon do Sali, oni ukłon do mnie. Cała złość na nich że zmarnowali i mnie i innym spektakl minęła. Super.
Podobno kiedyś, wspaniała Janina Romanówna, najlepsza Elwira w historii polskiego teatru, zeszła ze sceny i przerwała spektakl „Mąż i żona” Fredry, w warszawskim teatrze Polskim, bez komentarza, siadła w garderobie spokojnie, kiedy ją zapytano dlaczego nie gra, i czy będzie kontynuować, odpowiedziała podobno: – „Tak, wejdę z powrotem na scenę, jak ten pan w pierwszym rzędzie włoży buty i się obudzi, bo zasnął i chrapie.”
No cóż moi przynajmniej nie zasnęli.
Uwielbiam jeździć, grać w nowych salach, miastach, dla mnie nie znanej i mnie nie znającej publiczności. Mam zdaje się we krwi prawdziwe tułacze aktorstwo, objazdowe, tak jak to kiedyś, w tym zawodzie, było. Tourne, objazd, trasa, jak kto woli, to jest życie artysty!

Dobrego dnia.

© Copyright 2026 Krystyna Janda. All rights reserved.