18
Lipiec
2009
08:07

dziennik 2009-07-18 08:14:26

Była to czwarta albo piąta noc po śmierci mojego męża. Leżałam w łóżku. Płakałam. Nie spałam, jak zwykle od wielu nocy. O 2:00, pamiętam spojrzałam na zegarek, odezwał się telefon, nie odbierałam, dzieci spały w domu, nie miałam powodu odbierać, ale dzwonił uporczywie, tak uporczywie i tak długo, że kliknęłam zielony klawisz. Usłyszałam – Krysiu nie śpisz? – Nie śpię odpowiedziałam, nie wiedząc, komu odpowiadam. – Płaczesz? – Płaczę – znów odpowiedziałam, i wtedy on zaczął mówić, mówić, mówić … głos wydawał mi się znajomy wiec nie rozłączałam się, poza tym mówił niezwykle. Spokojnie, z pauzami, zamyśleniami, długimi ciszami, co jakiś czas pytał czy śpię, bo ja się nie odzywałam. Mówił tak chyba godzinę, kojąco, niespiesznie, pięknie, zdumiewająco, ja milczałam. Mówił że dzwoni z Ameryki Południowej gdzie przyjechał na kongres, gdzieś w trakcie tej rozmowy, po pół godzinie chyba, zapytał czy wiem z kim rozmawiam? – Wydawało i się, że wiem, ale milczałam. – Leszek Kołakowski, przedstawił się zdawkowo, i dalej mówił, a ja trwałam w zdumieniu. Byłam na silnym leku antylękowm i antydepresyjnym, wtedy podwoiłam dawkę i nie bardzo docierało do mnie, co się dokładnie dzieje, prawdę mówiąc, milczałam, profesor mówił, mówił, mówił… Pamiętam dziś tylko tyle, że powiedział także jakiś wiersz, potem mówił o czasie, o porach roku, o dzieciach, szpitalu… nie wiem. Nie pamiętam, kiedy zasnęłam… Rano obudziłam się z telefonem w ręku. Gwałtownie potem dobijałam się do wszystkich, którzy mogli mieć dostęp do profesora żeby Go przeprosić za moje milczenie, zaśnięcie, za wszystko… Po jakimś czasie dotarła do mnie wiadomość, że pozdrawia i nie ma mowy o gniewie.
Nigdy Go nie spotkałam. Nie znałam Go osobiście. Czytałam zawsze. Kiedyś na pytanie z jakiejś gazety, z kim chciałabym spędzić wakacje, bez namysłu odparłam, że z Profesorem Leszkiem Kołakowskim. Podobno się z tego śmiał, a mnie potem trochę było wstyd, ale przyjemnie. To było dawno. Wczoraj w przerwie spektaklu, dotarła wiadomość, że profesor umarł. Zapragnęłam zasnąć. Spać i już dalej nic nie widzieć.

Nie życzę Wam dobrego dnia. Bo on nie może być dobry.

© Copyright 2026 Krystyna Janda. All rights reserved.