21
Luty
2009
20:02

dziennik 2009-02-21 20:52:09

IMPOTENCJA
Impotent wie jak się to robi , a nie może. Pisarz męczy się bo może, ale nie wie jak to zrobić. Mam doświadczenie zarówno w jednym jak i w drugim przypadku, w związku z tym, biorę odpowiedzialność za słowa.
Ktoś powiedział, że to nie powołanie decyduje o wyborze zawodu, a mieszczańskie poczucie przyzwoitości, które robi z nas fryzjerów, ajentów, śmieciarzy i grafomanów. Pisarz to człowiek, który bierze pieniądze za swoja robotę, a grafoman to ten, który „pisze do szuflady”. Taka jest powszechna opinia o tym zawodzie. Ja uważam, że grafoman to ktoś, kto nie bierze odpowiedzialności za słowa.To impotent, który nie umie znaleźć słów, aby ułożyć swoje myśli w sposób klarowny i jednocześnie uniwersalny. Tak by trafiały do każdego. I tak ja się czuję!
Nabokov, który obok skandalizującej Lolity zajmował się krytykanctwem literackim, opisał pracę Flauberta nad powieścią "Madame Bovary". Otóż ten prawdziwy pisarz, męczył się trzy miesiące, aby w sposób maksymalnie skrótowy, a jednoczenie klarowny, opisać na dwóch stronach spotkanie bohaterów w gospodzie. Dobry pisarz zbiera miesiącami notatki, spędza tygodnie w domu wariatów, a w końcu gada z ludźmi godzinami, z czego zostaje w tekście śladowa część jego gigantycznej pracy.
Wielu jest kolegów, czy koleżanek piszących, którzy są samowystarczalni. Piszą i sami czytają. Resztę sprawy załatwia wydawca i dobra reklama.
Co pewien czas przepływa przeze mnie fala wstydu, że piszę tak jak piszę. Zachowuję się jak polityk, który mądrzy się na każdy temat nie zadając sobie żadnego trudu, aby zebrać choćby podstawową wiedzę o problemie. Mam poczucie, że zatykam głowę moim czytelnikom próżnością, która może i jest czasem efektowna/czytaj efekciarska/, ale po wyciśnięciu nie pozostaje nic wartościowego. Może to wynika z tego, że całe życie nie przywiązywałem wagi do słów. Wszystko, co najważniejsze w życiu człowieka, nie daje się opowiedzieć. Istota miłości istnieje poza słowami. Nie da się pokazać w filmie ani opisać. Cała ta piękna gra wymyślona przez naturę toczy się w przestrzeni gestów, niewypowiedzianych słów, sposobu patrzenia, dotyku, których świadomość mają tylko ci, którzy je przeżywają. Takie przeżycie kończy nierzadko dialog: – Widzisz tę czarną? Bzyknąłem ją na klatce schodowej po wyjściu z dyskoteki!
A może to wstyd, albo chęć imponowania swoją męskością nakłada hamulec na te najważniejsze słowa? Może tęsknota za ponownym spotkaniem i nie umie sobie poradzić? Słowa często stają się kneblem dla gorących myśli, których boimy się ujawnić? Bagatelizujemy i brutalizujemy, ważne, a może najważniejsze, aby nie okazać słabości. Z leku i wstydu słowa prawie zawsze są kłamstwem, tylko oczy mówią prawdę, jak śpiewa poeta. Ale kto patrzy prosto w oczy, poza Mona Lisą? Unikamy spojrzenia, bo może nas zdradzić. Chowamy się za słowami, tak jak widząc radiowóz jedziemy tuż za zderzakiem auta, które jest przed nami.
Kiedyś opisałem randkę w pewnej noweli….Obok, przy stoliku siedział chłopak z dziewczyną. On miał długie jasne włosy do ramion i grube blade usta. Ona była brunetką, krótko obciętą z kolczykiem wpiętym w lewą część nosa. Wpychała mu gołe kolano między nogi, patrzyli na siebie oczami bez wyrazu i nic nie mówili. Od czasu do czasu zbierała krem z ptysia na łyżkę i wkładała mu ją do ust. Sławek przyglądał się im i nagle poczuł się stary... Tylko tyle może opisać kronikarz, bezradnie patrząc na obraz miłości. Pisarz siedzi jakby za szybą i oblizuje się na widok ptysia i gorących warg, które za chwilę poczują smak kremu.
Patrzę na obraz Francisco Goyi- Maja naga. Pełne piersi rozchylone na boki, głowa podparta rękoma, uda razem, ale bez napięcia i spojrzenie spod czarnych loków, intensywne, zmysłowe, tajemnicze. Maja czeka na reakcję. Nie wiadomo, czy prowokuje i odepchnie, czy przyjmie bliskość. Czytam: Kompozycja diagonalna, wysublimowana gama chromatyczna, finezja laserunków i zmysłowy realizm w postaci aktu kobiecego. Opis prezentuje wyłącznie nieporadność opisującego. A Co dzieje się z patrzącym na Maję? Skojarzenia, pragnienia, zmiana temperatury ciała? Każdy zareaguje w inny sposób. Wszystko jest reakcją emocjonalną, głęboko ukrytą, wstydliwą, niemożliwą do opisania jej słowami. Słownik prowadzi myśl: Psychogenna impotencja może wynikać z poczucia winy lub grzechu.
Myślę, że felietonista też ma prawo od czasu do czasu prezentować swoje lęki i frustracje.

Grzegorz Skurski (skurskig@interia.pl)

© Copyright 2026 Krystyna Janda. All rights reserved.