31
Styczeń
2009
12:01

dziennik 2009-01-31 12:01:16

ROZMOWA

-Gdzie materiał zdjęciowy?

-Oddałam Amerykanom za karton papierosów!

-Chciałaś przestać palić…

-Wiesz, jak to jest!

-A telewizja?

-Gówno ich to obchodzi!

Na kominku szczapy płoną coraz jaśniejszym blaskiem. Pies leży przy ogniu i chrapie tak, że nie słychać co mówi gospodyni.

-Nigdy nie słyszałem o takim ośrodku.

-Ja też, dlatego pojechałam z kamerą, bo mnie to kręciło. Przyjechali specjaliści ze Stanów, chcieli mieć dokumentację. Upośledzeni pacjenci brailem wystukują na dłoni informację. To jest jedyny sposób komunikacji. Przy takim ciężkim kalectwie, są absolutnie odcięci od świata, który ich otacza.

-Ślepi i głusi- koszmarna kombinacja.

-Był tam 50-cio latek, którego syn skopał po głowie i pozostały fatalne skutki neurologiczne. Całe życie widział i słyszał. Nagle wpadł w ciemność i ciszę.

-Ale są tam ludzie którzy od urodzenia nie widzą i nie słyszą. Jak oni rzeźbią?

-Tworzą kształty, jak z kosmosu. Napędem do kreacji jest tylko wyobraźnia. Mieszają glinę, kładą jedną warstwę na drugą. I ciągle sprawdzają opuszkami palców. Dotykają tak, jak zakochana kobieta. Niezwykła delikatność i wrażliwość. Może to pretensjonalne, ale czułam, że to ich dusza materializuje się w czasie rzeźbienia.

-Byłaś tam ze swoja suką. Nie może być w domu?

– Nigdy nie zostawiam staruszki, nie radzi sobie sama. Ale to jest pies operatorski. Na hasło „setka" leży i nie wydaje żadnego dźwięku. I nagle ten 50-cio latek wystukał na dłoni swojej terapeutki-ktoś tu jest. Wszyscy się zdziwili. Ja mówię do terapeutki- przecież nie ma nikogo. On był coraz bardziej niespokojny, przestał rzeźbić. Nagle suka podeszła do niego i polizała go w rękę. Powiedział pies. Konsternacja! Całe lata nie mówił.

Gospodyni pali cienkie papierosy mentolowe. Pies chrapie. Ja palę fajkę. Co pewien czas trzaska drewno w kominku.

-Słucham ciebie i budzi się we mnie stary instynkt dokumentalisty. Jak seks dawno zapomniany.

– Nie gadaj tak przy kobiecie. Chyba jestem nią nadal?

– Przepraszam!

Cisza. Jak w pracowni, gdzie rzeźbią głusi i niewidomi.

– Powiedział coś jeszcze?

– Nie! Uspokoił się, wrócił do rzeźbienia.

Dopiliśmy kawę, pogryzając sernik, który upiekła gospodyni. Pożegnałem się, wsiadłem w samochód. Wycieraczki z trudem rozmazywały na szybie deszcz wymieszany ze śniegiem. Jazda samochodem prowokuje mnie do refleksji. Automatyka ruchów przy kierownicy nie miesza myśli, które kłębią się w mózgu.

Na początku było słowo– zapisano w księdze ksiąg. Nagle jeden wyraz wypowiedziany niespodziewanie komplikuje cały świat. Przestajemy rozumieć przyczyny i skutki, które prowadzą nasz los.

Grzegorz Skurski (skurskig@interia.pl)

© Copyright 2026 Krystyna Janda. All rights reserved.