04
Marzec
2004
07:03

dziennik 2004-03-04 07:45:00

NIECH KAŻDY ZBADA SWOJE MYŚLI; UJRZY, IŻ WSZYSTKIE ZAPRZĄTA PRZESZŁOŚĆ I PRZYSZŁOŚĆ. NIE MYŚLIMY PRAWIE O TERA¬NIEJSZOŚCI, A KIEDY MYŚLIMY, TO JENO PO TO, BY ZACZERNĄĆ Z NIEJ TREŚCI DO SNUCIA PRZYSZŁOŚCI. PONIEWAŻ NIE ŻYJEMY TERA¬NIEJSZOŚCIĄ, LECZ PRZYSZŁOŚCIĄ, A WĘC NIE ŻYJEMY NIGDY, A TYLKO SPODZIEWAMY SIĘ ŻYĆ. Blaise Pascal

Przeczytałam niedawno wspaniałą książkę Nic śmiesznego napisaną wspólnie przez Josepha Hellena ( tego od Paragrafu 22 czy Ostatniego rozdziału) i jego przyjaciela malarza z Nowego Jorku, Speeda Vogela. Książka opisuje paromiesięczne zmagania z chorobą Guillaina-Barrego, na którą zapadł Heller. Jest zabawna, cudowna, stanowi kompletny dowód na to, że optymizm, poczucie humoru i przyjaciele mają w życiu znaczenie kapitalne. Zachwyciła mnie i wprawiła na długo w dobry nastrój. Jest w niej scena, która siedzi mi w głowie bez przerwy, przypominam ją sobie, co jakiś czas, i wybucham śmiechem, nawet, kiedy jestem sama, a ludzie dookoła mnie patrzą na mnie zdumieni. Zdarzyło mi się to znów wczoraj, kiedy siedząc sama przy stoliku w ludnej kawiarni czekałam na umówione spotkanie, zaśmiałam się głośno, a potem przeprosiłam zdziwionych patrzących. Nieważne.

Choroba, czy lepiej, zespół Guillaina-Barrego to zapalenie wielonerwowe, niewiadomego pochodzenia, objawia się paraliżem zaczynającym się od dolnych kończyn a kończy na niemożności oddychania, jedzenia itd. Pojawia się często po infekcji dróg oddechowych, trwa kilka miesięcy, dwa lata, a prawidłowo i szybko zdiagnozowana i intensywnie leczona, zdarza sie że kończy się powrotem do zdrowia, choć rzadko całkowitym. W każdym razie chory musi być poddany intensywnemu leczeniu szpitalnemu. Heller spędził w szpitalu kilka miesięcy, przechodząc różne etapy choroby, a odwiedzali go liczni przyjaciele miedzy innymi Mel Brooks. Pewnego dnia, już w okresie remisji, przyszedł tam z grupą wspólnych przyjaciół, tak zwanym – towarzystwem smakoszy – kilkoma mężczyznami, miłośnikami dobrej kuchni i jedzenia, którzy raz w tygodniu odwiedzali wybrane nowojorskie restauracje. Członikem „towarzystwa” był też Heller. Przed kolejnym takim wypadem, odwiedzili więc przebywającego w szpitalu, kolegę. Ten, powoli wracał do zdrowia, mógł już sam oddychać, ale był wciąż karmiony rurką, siedział na wózku, nie miał władzy w rękach i nogach. Brooks ze swoistym poczuciem humoru kpił: – No pokaż jak nie możesz ruszyć ręką….w pewnym momencie zamilkł i usiadł zamyślony, przyglądając się choremu. W pewnym momencie, nagle, zerwał się i nie zdradzając, o co chodzi, zbliżył się do Hellera, położył dłoń na jego głowie, wzniósł oczy do góry i wrzasnął: – Na Chrystusa! Wstań i chodź! Kiedy przyjaciele zamilkli i spojrzeli na niego zdumieni, Brooks wzruszył ramionami w geście rezygnacji i oznajmił: – Postanowiłem spróbować, to było silniejsze ode mnie.

Dobrego dnia. Naśladując myśl Pascala, bądzcie dziś i myślami w chwili, w której żyjecie, to może poczujecie, że właśnie żyjecie.

© Copyright 2026 Krystyna Janda. All rights reserved.