dziennik 2005-03-02 07:34:00

CZĘSTO BYWA TAK, ŻE CZŁOWIEKIEM WDZIĘCZNYM JEST TEN, KTO SIĘ NIE MOŻE ODWDZIĘCZYĆ, A NIEWDZIĘCZNIKIEM TEN, KTO SIĘ WYWDZIĘCZA. Seneka Młodszy

Tak panie Seneka, ale „dziękuję” powiedzieć wypada, a tego nie robi wielu ludzi. Choćby małe dziękuję. A to u nas nieczęste. I jeszcze jedno. Mam swoje lata i od jakiegoś czasu, odkąd dorosłam, nabrałam praktyki życia, zanim kogoś ocenię, skrytykuję, pogniewam się, skrzyczę, stawiam się w jego sytuacji, na moment i najczęściej jak wyobrażę sobie „sprawę” z zewnatrz, z jego perspektywy albo z daleka, trochę mi przechodzi. A poza tym zakładam, że generalnie wszyscy chcą dobrze, mają raczej dobre intencje, a potem dopiero dopuszczam inne „kombinacje”. Nie jestem na pewno ideałem, ale się staram być człowiekiem. Trudna nauka, oczwiste stwierdzenia i nie wiem właściwie po co robię teraz tę dygresję.

Wczoraj mój mąż zgubił telefon na ulicy, wsiadł do samochodu i odjechał a telefon został w śniegu. Taki pan co to ” pilnuje samochodów tam gdzie nie ma parkomatów”, podniosł ten telefon, znalazł w nim numer pod hasłem DOM, tam od mamy dowiedział się gdzie właściciel telefonu może być i jeździł za mężem, nieświadomym, że nie ma telefonu, po Warszawie do południa, aż w trzecim czy w czwartym z miejsc podanych przez mamę go znalazł i mu go oddał. Jesteśmy bardzo wdzięczni. Dziękujemy panu!

Najzabawniejsze było to, że kiedy ten pan znalazł męża, zapytał go z szerokim uśmiechem – Poznaje mnie pan?  Mąż odpowiedział zdumiomny zgodnie z prawdą  – Nie, nie mam zielonego pojęcia kim pan jest –  bo pan, na dodatek wyglądał dość podejrzanie. A wtedy ten, z szerokim uśmiechem odparł tłumacząc mężowi jak dziecku – No jak to?! To ja pilnowałem z dziesięć minut pana samochodu ma Marszałkowskiej! Znalazłem pana telefon!

Nie piszę dziś nic więcej bo siedzę, siedzę i ogladam to nasze FORUM i myślę co z nim zrobić żeby był porządek.

Dobrego dnia. Ja codziennie jeżdżę do Łodzi na próby, a pogoda podła.