10
Kwiecień
2004
00:04

Jako wielkanocne małego Adasia przechowywane w moim komputerze

zobacz więcej zdjęć (2)

dziennik 2004-04-10 00:00:00

DOBRO WYŚWIADCZONE PRZEZ INNYCH JEST PRZYCZYNĄ NASZEJ DLA NICH ŻYCZLIWOŚCI, CHOĆBY WCALE NIE NAM JE ONI WYŚWIADCZYLI; JEŻELI ZAŚ WYŚWIADCZYLI JE DLA NAS, Z ŻYCZLIWOŚCIĄ IDZIE W PARZE WDZIĘCZNOŚĆ. Kartezjusz

Dusia Trafankowska nie żyje.

Wiem jak i co chciałabym o niej teraz napisać ale nie mogę i muszę konwencjonalnie, bo cenzura którą wprowadzam ostatnio częściej do tego dziennika, jako że od jakiegos czasu żywi sie nim prasa wypaczając i przeinaczając i sensy i intencje, sprawia że nie mogę pisać nawet o niewinnych detalach i powoduje że słowa które teraz powinny się tu znaleźć, poprzedzone opowieścią o Dusi, bez tej opowieści, wyglądałyby na banalne, konwencjonalnie użyte, bo są tak wyświechtane że nie znaczyłyby nic. A tego na pewno nie chcę. Dusia była osobą absolutnie wyjątkową, powyżej cytowane zdanie Kartezjusza, jakby nie przypadkowo zjawiło się dzisiaj, jakby dla niej. Wszyscy którzy ją znaliśmy odczuwaliśmy do niej wdzięczność, ale wdzięczność jakby wyższego rzędu, za to że jej obecność wraca nam nadzieję że są wciąż w ogóle na świecie tacy ludzie jak ona. W Teatrze Powszechnym na korytarzu którym przechodzę co dzień, wisi zdjęcie Dusi w roli „Iwony, księżniczki Burgunda” – kilka razy przechodząc koło tego zdjęcia pomyślałam że Dusia, jej charakter, życzliwość , uczynność, miłość do ludzi a raczej do ich słabości i wieczna gotowość aby rozmawiać, pomóc, zastanowić się , zaradzić, jej otwartość i prostota , demaskowały „ życie dworskie” wszędzie gdzie się pojawiała. Jak Iwona Gombrowicza w pewnym sensie, tyle że Iwona to postać niepozorna, apatyczna i nijaka po to, aby prowokować i denerwować, wyzwolić swoją nijakością prawdziwe instynkty, a Dusia była zwyczajnie pięknym człowiekiem, a to dopiero prowokacja! Pisałam już o niej w tym dzienniku. Pisałam o moich z nią związkach i mojej wdzięczności, niech upłynie jeszcze trochę czasu opowiem wam więcej, teraz nie pora.

 

MOI DRODZY! NAJSERDECZNIEJSZE ŻYCZENIA ŚWIĄTECZNE. ODRODZENIA WSZYSTKIEGO – WIARY , NADZIEI , MIŁOŚCI.

 

Trochę zbyt patetycznie, ale takie marne wszystko dookoła, że nie żałujmy przynajmniej wielkich słów, które nam przypominają coś co tylko już nam się majaczy we wspomnieniach.

Dusia nie żyje. Nie mogę w to uwierzyć.

© Copyright 2026 Krystyna Janda. All rights reserved.