Dziś 9 rocznica powstania Teatru Polonia. W bufecie teatralnym spotkań dziś , opowiadań, przekrzykiwań się i wspomnień bez końca! A pamiętacie?…A pamiętasz? A czy sobie przypominacie?!
Małgosia Markiewicz, nasza ukochana pani architekt, co to z nami budowała oba teatry i razem przeżywała szczęścia i dramaty, krzyczała równie silnie jak my wszyscy. Pamiętasz fotele miały być czerwone, bo Edward nie wyobrażał sobie innych? A my umówiłyśmy się na szare? Następnego dnia mówisz: Fotele będą czerwone! – Dlaczego czerwone? Ustaliłyśmy że będą szare? – Będą czerwone – z miłości! – odpowiedziałaś. Wieczorem Edward nagle: – Fotele będą szare. Przecież to jej teatr!
– A pamiętacie premierę „ Stefci…” jak pani Krystyna siedziała trzy doby na skrzynce na środku budowy obsypana tynkiem i pilnowała robotników. Nie wyjdę – krzyczała! Musicie skończyć! Premiera zaraz. Zapraszam Was panowie na premierę!
A pamiętacie otwarcie dużej sceny? „ Trzy siostry”! Jak w noc przed premierą, nie mieściły się fotele, które przyjechały do montowania, a wszystkie miejsca były sprzedane i potem urzynali po jednym podłokietniku, uznaliśmy że dwóch widzów będzie miało jeden podłokietnik i muszą się jakoś pogodzić?! Ale było super!
A co byśmy zrobili gdybyśmy mogli, jeszcze?
Szklany korytarz od kas do sali Polonii! Z palarnią na zewnątrz!
Magazyny na dekoracje, z windą, na miejscu dawnych schodów do kina!
Wymienilibyśmy fotele w obu teatrach na wygodniejsze i z lepszego materiału!
Otynkowalibyśmy tę starą ścianę nad wejściem do Teatru Polonia!
Wyczyścili piaskowiec na ścianach w Och-Teatrze!
Wykupili obok Och-Teatru stary budynek i zrobili nareszcie magazyny z prawdziwego zdarzenia.
Wymielili stare lampy na nowe z głowicami!
Kupili profesjonalny sprzęt pomocny przy zmianie świateł, bo na tych drabinach walczymy o życie!
Zrobilibyśmy coś żeby z kabiny elektryków i akustyków dało się w trakcie spektaklu dostać do jakieś toalety! Bo to groza!
Kupilibyśmy…! Zrobilibyśmy..! Zamienilibyśmy..! Wymienilibyśmy…! No nic. Grajmy! Róbmy P]próby nowych spektakli! Za chwilę nowa premiera. Dziś „ Zmierzch długiego dnia”.
9 lat minęło jak jeden dzień!
Dziękujemy Wam.