21
Lipiec
2008
08:07

dziennik 2008-07-21 08:10:50

Po trzech latach znów jestem w Toskanii. Dwa lata temu nie mogłam przyjechać bo teatr, bo remont, rok temu na tydzień przed wyjazdem tutaj, dowiedzieliśmy się że E. jest chory. Przedtem byliśmy tu w każde wakacje przez 12 lat, czasem nawet po dwa miesiące. Cały rok zawsze tęskniliśmy do tego miejsca. Chcieliśmy tu kupić dom, wyszukaliśmy go, w ostatniej chwili kupiliśmy stare kino w Warszawie i zaczęliśmy remont i budowanie teatru. Na szczęście. Dzięki temu , nie jestem teraz zgorzkniałą samotną aktorką na emeryturze.
Jestem tu z Jędrkiem, moją wnuczką Leną i jak zwykle z Magdą Umer. Tylko tym razem mieszkamy z Magdą w jednym domu. Ona była tu też w te lata bez nas. Tak więc wakacje sentymentalne. Wszystko przypomina. Każde zdanie zaczyna się od …a pamiętacie jak E. tutaj…
Bałam się teraz tego miejsca, przyjazdu tutaj , wspomnień, a z drugiej strony ciągnęło mnie tu cały czas, zjeść to samo, spojrzeć na to samo, pojechać tam gdzie … do tego dostałam od lekarza zadanie – odstawić na tych wakacjach lek… no zobaczymy. Na razie jest słodko- gorzko. Śmiejemy się jak zawsze, co chwila i co chwila łapie za gardło… zobaczymy, jak mówiła moja babcia, przeżyjemy- zobaczymy.
Jak zwykle my z Magdą roztrzepane i zajęte wszystkim tylko nie codziennością, na szczęście dzieci przytomne i zaradne. Jędrek ma już 17 lat, Lena 11, wiedzą o co chodzi. A my jak zwykle…już na lotnisku w Rzymie, dali nam samochód ze skrzynią biegów manualną , mimo że zamawiałyśmy automat. Nie umiałyśmy odjechać. Obie od jakiegoś czasu prowadzimy samochody z automatyczną skrzynią biegów i koniec… zgasł nam ten samochód na wstępie ze dwa razy, nie chciał jechać albo jechał jakby miał czkawkę , ludzie wynajmujący, patrzyli na to z przerażeniem, pytali czy w ogóle umiemy prowadzić , pokazałam prawo jazdy, a potem kiedy już na szczęście odjechaliśmy im z oczu zabłądziłyśmy na tym parkingu i chciałyśmy tam do tego wynajmu wjechać jeszcze raz , mieli oczy jak filiżanki, pokazali wyjazd i kiwali głowami. Wiadomo – Polacco. Po stu kilometrach jakoś , jakoś, samochód jechał w moich rękach względnie poprawnie, za to bardzo szybko, nie wiem dlaczego. Po drodze pierwsza włoska kawa, via Aurelia, oleandry, zapach, widoki, wynajem domu, bagaże, kto który pokój, furtka nie działa, z prysznica ciurka, jak zwykle nie umiemy odkręcić gazu, a gdzie włącza się światła, który klucz do czego …nie ma E. Zepsuliśmy wszystko. Nie było światła , wody, gazu nic. Musieli przyjść z agencji. Nie ma E.
Wieczorem w tej kawiarni co to zawsze, wieczorem po kolejnym dniu, spotykaliśmy się wszyscy i zasiadaliśmy na gadanie, nagle sroka… sfrunęła z nieba, siadła na oparciu jednego wolnego krzesła przy naszym stoliku, siedziała, rozglądała się , przyglądała się nam, gapiła się na nas wesoło, po czym weszła na stół i napiła się naszego Campari, ze szklanek. Mojego i Magdy. Wszyscy ludzie w kawiarni oniemieli, wstali , zrobił się koło nas tłum. Ludzie zaczęli robić zdjęcia, zaczepiać ją, dawać jej wodę do picia, lody , ciastka, ale ona miała to gdzieś , odwracała się do nich tyłem, piła tylko nasze Campari i była z nami. Popiła, posiedziała chwilę , pozaczepiała nas wesoło, przypatrywała się nam kolejno i odfrunęła do nieba. Spojrzeliśmy an siebie w milczeniu …E. To był On , przywitał nas, napił się jak zwykle Campari z sokiem pomarańczowym. Jak zawsze. I jak zawsze nie chciał wody. Nie lubił wody. Był wesoły i zadowolony. To był On. To oczywiste. Wczoraj wieczorem siedliśmy znów przy tym stoliku, liczyliśmy na to że przyleci, nie , zdarzyło się to tylko raz. Mam zdjęcia w telefonie, ale nie mogę przenieść do komputera bo nie wzięłam odpowiedniego kabelka. Pokażę kiedy indziej.
Na miejscu jak zwykle bardzo miło, Pipo co wynajmuje rowery ma znów o jedno dziecko więcej, kiedy jak co roku przyszliśmy po rowery, jego żona powiedziała do mnie, jutro niech pani przyjdzie założyć siatkę na tylnie koło, bo dziś straszny tłok, pamięta pani jak się pani wkręciła spódnica w koło? Ile to było lat temu? – Z sześć- odpowiedziałam. – Boże jak ten czas leci– westchnęła i spojrzała na szóstkę swoich dzieci kręcących się dookoła niej i Pipo.
Dziś idziemy pierwszy raz na plażę, jest z nami jak co roku Zuzia Łapicka, z tatą . Pan Andrzej w świetnej formie. Przyjeżdżają następni. Jak co roku. Życie toczy się dalej. Czytam opowiadania Iwaszkiewicza po raz enty.

© Copyright 2026 Krystyna Janda. All rights reserved.