22
Styczeń
2008
12:01

dziennik 2008-01-22 12:18:17

ARYSTOKRATKA

Sto dwadzieścia kilometrów od Warszawy na drodze do Gdańska przy skręcie na Ciechanów, kilkaset metrów od głównej drogi wisi na drzewie napis Prywatny Dom Opieki Sopfia. Obok jest piętrowy domek należący do Zofii Perzyńskiej, prowadzącej dom gdzie mieszkają ci, dla których nie ma miejsca gdzie indziej. Nazywam ją „arystokratką ducha”. Osobowość anioła połączona z pedanterią pielęgniarki. Kiedyś wstąpiłem do niej jadąc do Gdańska z przyjaciółką aktorką, która, zadziwiona atmosferą tego domu, spytała, „czy pani lubi tych ludzi?”. Zosia odpowiedziała, „że nie, bo ich kocha”.

Po rozwodzie zostając w dużym domu z dwojgiem dzieci postanowiła założyć hospicjum. – Chciałam być potrzebna, chciałam, żeby mnie ktoś kochał i niekoniecznie musiał być to mężczyzna. Wrosłam w cierpienie, moja matka była chora, później mój ojciec, a mając dziewięć lat zostałam sierotą i poszłam do domu dziecka. Jestem winna coś ludziom, niekoniecznie tym, którzy mi pomagali. I jestem przekonana, że więcej ma się dla siebie, dając innym coś. Zawsze marzyłam, żeby być lepszą niż ich córka, czy syn. I jeżeli mi się coś takiego udaje, to jestem szczęśliwa, bo oprócz troski mogę im zapewnić fachową opiekę.

Zosia nie umie jednej rzeczy – zarabiać pieniędzy. Pobyt miesięczny u niej kosztuje połowę tego, co w okolicach Warszawy. Stale są na dyżurze dwie pielęgniarki na dziesięcioro pacjentów. Całą dobę biegają od jednego chorego do drugiego, zamiast patrzeć w telewizor, jak to jest w zwyczaju w innych domach opieki. Tam nie ma zapachu choroby, starości, tylko ciągły uśmiech szefowej. Zosia mówi: – wysoka jakość usług pielęgnacyjnych jest poszanowaniem godności człowieka, żeby on nie czuł się zawadą, niepotrzebnym sprzętem. Chcemy, żeby podmywanie nie było dla niego krępujące, to jest naszym obowiązkiem i mu się od nas należy. Myślę, że za te pieniądze, które od nich przyjmuję, mam ich wdzięczność, ich uśmiech i chyba miłość, której każdemu brakuje.

Lata walczyła z różnymi komisjami. Jedni domagali się windy w piętrowym domu. Przychodzili strażacy, którym nie podobał się wąski korytarz . Dyrektor agencji NFZ, który latami obiecywał finansowanie lekarza, którego ona opłacała. Zosia miała jedno marzenie. Chciała na swojej działce wybudować pawilony dla starych małżeństw, które są w takim wieku, że nie mają możliwości prowadzić samodzielnego życia. Każde małżeństwo mogło być do końca swoich dni razem, mając pod ręką pielęgniarkę, lekarza i kucharkę. Ale kogo to obchodzi? Kto może pomóc sfinansować takie przedsięwzięcie? Kogo obchodzi jakaś „nawiedzona” ze wsi pod Mławą?

Składając mi życzenia noworoczne Zosia powiadomiła mnie o likwidacji Domu Opieki. Ma już dosyć użerania się z kolejnymi komisjami, z urzędami, z idiotyzmem różnego rodzaju biurokracji. Pielęgniarki uciekają do innych domów, gdzie lepiej płacą. Zosia ma ambicję, żeby dom był prowadzony na najwyższym profesjonalnym poziomie. A inercji urzędów nie da się połączyć z taką opiekę chorego, na jaką stary i niedołężny człowiek zasługuje. Kontakt z „arystokratkami ducha” takimi jak Zosia z Mławy, siostra Chmielewska, czy Renia z domu opieki na Mszczonowskiej napawają mnie niezdrową wiarą, że ludzie są dobrzy.

Kochaj bliźniego, jak siebie samego! Siebie tak, ale w jakiej sprawie bliźniego?

Lata biegną coraz szybciej. Pierwsze dwadzieścia lat, to jakby całe życie. Później dokładają się następne dziesiątki, które przyspieszają coraz szybciej. I nagle okazuje się, że dawno, w czasach, których nikt już nie pamięta, we wrześniu 1939 roku matka pchała mnie w wózku razem z tysiącem mieszkańców Warszawy opuszczających to miasto.

Mimo ciężkiej choroby energię mam taką, jakby przede mną były plany na sto pięćdziesiąt lat. Coraz więcej ofert zawodowych. Zupełnie realna perspektywa pełnometrażowego filmu fabularnego według własnego projektu. Moja partnerka kiedyś powiedziała, że, gdybym był zdrowy, byłbym nie do wytrzymania. Miałem złudną, jak się okazało nadzieję, że w końcu wyląduję u mojej przyjaciółki w Mławie, żeby nie zatruć życia moim dzieciom zapachem starości i zniedołężnienia, i poświęcę się wyłącznie pisaniu. To zajęcie zawsze mnie fascynowało, niepotrzebni są sponsorzy ani redaktorzy. Wystarczy kawałek kartki, pióro i przestrzeń całkowitej wolności. Naiwność wobec życia skwituję słowami błazna, które napisał kolega po piórze, niejaki Szekspir: Nie wypada się zestarzeć zanim się nie zmądrzeje.

            Grzegorz Skurski [skurskig@interia.pl]

© Copyright 2026 Krystyna Janda. All rights reserved.